نحوه کنترل سطح آمونیاک در مرغداری ها

چندین استراتژی برای کنترل آمونیاک در طیور وجود دارد. این استراتژی ها می توانند به صورت جداگانه یا ترکیبی مورد استفاده قرار گیرند و می توانند به بالابردن کیفیت هوای انبار و عملکرد بالقوه مرغداری کمک کنند.

یکی از بزرگترین شکایات صاحبان مرغداری ها علاوه بر وجود حشرات، بوی کود است. غلظت آمونیاک در مرغداری ها نه تنها این بود را تشدید می کند بلکه هم برای پرندگان و هم برای کارگرانی که به انبار رفت و آمد می کنند می تواند مضر باشد. درک نحوه شکل گیری گاز آمونیاک، تأثیری که می تواند بر روی پرنده داشته باشد و نحوه کنترل سطح آمونیاک می تواند برای مدیریت صحیح طیور بسیار مفید است.

مقاله مرتبط: اهمیت آسیاب کردن در تهیه خوراک دام و طیور

گاز آمونیاک چگونه تشکیل می شود؟

نیتروژن از طریق پروتئین یا منابع دیگر جز رژیم های غذایی طیور است. مقداری از این نیتروژن می تواند توسط پرنده مورد استفاده قرار گیرد و در بافتها یا تخمها قرار گیرد، اما بیشتر آن از طریق ادرار یا مدفوع به صورت اسید اوریک (حدود 80٪) ، آمونیاک (حدود 10٪) و اوره ( حدود 5٪) دفع می شود. پس از دفع اسید اوریک و اوره، تجزیه میکروبی و آنزیمی از طریق باکتری ها و آنزیم های موجود در کود به آمونیاک تبدیل می شوند. پس از این فرآیند، آمونیاک به راحتی به عنوان گازی در هوا منتشر می شود که توسط پرندگان و کارگران مزرعه قابل تشخیص است.

عواملی که بر چگونگی تجزیه نیتروژن کود باکتریها و آنزیم ها و تشکیل آمونیاک تأثیر دارند

عواملی که بر نحوه تشکیل آمونیاک و رهاسازی آن در محیط مرغداری تأثیر دارند
محتوای نیتروژن

درجه حرارت

رطوبت

PH

نوع بستر

فعالیت پرنده

تراکم سهام

جابجایی کود

فرکانس حذف کود

میزان تهویه

آمونیاک چه تاثیری می تواند روی پرنده بگذارد؟

نتایج تحقیقات مرغداری در مورد چگونگی تأثیر آمونیاک بر تولید متفاوت است. برخی از گروه ها معتقدند که 25 ppm باید حداکثر باشد، در حالی که گروه های دیگر نشان می دهند که قرار گرفتن پرندگان در 20 ppm برای مدت زمان طولانی می تواند منجر به مشکلاتی مانند سیستم ایمنی ضعیف و آسیب دستگاه تنفسی شود. تحقیقات دیگر نشان می دهد، هنگامی که طیور می توانند از بین محیط های دارای سطح مختلف آمونیاک یکی را انتخاب کنند، آنها محیطی با سطح آمونیاک زیر 11 ppm را انتخاب می کنند.

آمونیاک برای حیوانات سمی است. مقادیر زیاد آمونیاک ممکن است منجر به تغییرات قابل مشاهده شود، مانند دشواری در تنفس ، تحریک نای (لوله تنفس)، التهاب کیسه هوا، التهاب غشاهای مخاطی چشم یا ترکیبی از این علائم. با قرار گرفتن در معرض سطوح پایین آمونیاک، بسیاری از تغییرات مشهود کمتر می توانند رخ دهند. مطالعات نشان داده است که قرار گرفتن در معرض ppm 20-25 در طول تولید می تواند منجر به افزایش حساسیت به چالش های ثانویه (ویروسی یا باکتریایی)، کاهش بازده خوراک و آسیب بافتی شود. این تغییرات در جوجه های گوشتی در معرض سطح آمونیاک بین 20-30 ppm به مدت 16-28 روز قابل مشاهده شده است. مطالعات بوقلمون ها نشان داده است که، در میان پرندگانی که با ویروس E.coli روبرو هستند، آنهایی که در معرض سطح آمونیاک بین 10 تا 40 ppm قرار داشتند، در ریه های خود باکتری بیشتری نسبت به پرندگانی که در معرض آمونیاک قرار نداشتند، داشتند. در لایه ها، پیشنهاد شده است که قرار گرفتن در معرض زودرس در معرض آمونیاک می تواند یک اثر پایدار داشته باشد و ممکن است برعملکرد پولت بعدا به عنوان مرغ تخمگذار تأثیر بگذارد. علاوه بر این، قرار گرفتن در معرض غلظت های مزمن آمونیاک ممکن است تولید تخم مرغ را برای لایه ها مختل کند.

در سطح میکروسکوپی، محققان دریافته اند که قرار گرفتن در معرض آمونیاک می تواند باعث تغییر در وضعیت حیوان شود. در طیور، قرار گرفتن در معرض آمونیاک در سطح بالا به مدت 20 روز سطح روده را کاهش می دهد (احتمالاً بر جذب مواد مغذی تأثیر می گذارد)، مقاومت پرنده را در برابر استرس اکسیداتیو کاهش می دهد، توانایی دستگاه روده را در تجزیه مواد مغذی و اندام های ایمنی تحت تأثیر قرار می دهد. قرار گرفتن در معرض غلظت بالای آمونیاک حتی برای یک دوره کوتاه مدت ممکن است پرندگان را به همان اندازه که در معرض غلظت متوسط ​​آمونیاک برای مدت طولانی تر است، تحت تأثیر قرار دهد.

اثرات مضر غلظت آمونیاک در طیور و انسان

  • 5 ppm کمترین سطح قابل تشخیص
  • 6 ppm تحریک چشم و مجاری تنفسی.
  • 11 ppm  کاهش عملکرد حیوانات.
  • 25 ppm حداکثر سطح قرار گرفتن در معرض برای مدت زمان یک ساعت.
  • 35 ppm حداکثر سطح نوردهی به مدت 10 دقیقه مجاز است.
  • 40 ppm سردرد، حالت تهوع و از دست دادن اشتها در انسان.
  • 50 ppm کاهش شدید عملکرد و سلامت حیوانات؛ افزایش احتمال پنومونی
  • 100 ppm عطسه، ترشح بزاق و تحریک غشای مخاط در حیوانات
  • 300 ppm یا بیشتر تهدیدی فوری برای زندگی و سلامتی انسان

نحوه کاهش سطح آمونیاک در مرغداری ها

چندین استراتژی برای کاهش آمونیاک در انبار وجود دارد. این استراتژی ها می توانند به صورت جداگانه یا ترکیبی مورد استفاده قرار گیرند و می توانند به بالا بردن کیفیت هوای انبار و پتانسیل عملکرد بهتر طیور کمک کنند. این استراتژی ها شامل تهویه و مدیریت هر دو انبار و بستر مرغ و کود است.

تهویه به عنوان یک کنترل کیفیت هوای درون انبار عمل می کند، آمونیاک را از انبار خارج می کند و هوای تمیز وارد می کند. با این حال، این روش باعث کاهش یا مهار تشکیل آمونیاک نمی شود. با این وجود، حفظ تهویه مناسب در تمام فصول به کاهش سطح آمونیاک گازی در انبار و خشک نگه داشتن بستر کمک می کند.

مدیریت خوب انبار می تواند به کاهش تشکیل گاز آمونیاک کمک کند. مدیریت مناسب انبار شامل اطمینان از مرطوب نبودن بستر یا کود است. چندین روش برای جلوگیری از خیس شدن بستر وجود دارد یکی از این روش ها تنظیم سیستم های آب پاش است. بستر مناسب را انتخاب کنید. یک رطوبت نسبی مناسب برای سن پرنده را حفظ کنید. کاهش تراکم پتانسیل؛ و انبار را به طور مناسب گرم و تهویه کنید.

استراتژی های مدیریت زباله و کود را می توان به دو عمل مدیریت اصلی تقسیم کرد:

  1. مدیریت رژیم غذایی پرندگان: تشکیل آمونیاک در کود و آزاد شدن متعاقب آن به عنوان گاز را می توان در افزایش سطح نیتروژن در کود جستجو کرد. اگر پرنده پروتئین موجود در غذا را به درستی تجزیه و جذب نكرد، میزان نیتروژن مدفوع می تواند افزایش یابد. اگر رژیم غذایی پرنده بیش از حد پروتئین پیچیده داشته باشد، اگر پرنده بیمار باشد یا دستگاه گوارش آن به درستی کار نکند، این اتفاق می افتد. با تعادل سطح پروتئین و یا اسید آمینه در رژیم غذایی و با حفظ سلامت دستگاه گوارش پرنده می توان این مشکلات را برطرف کرد یا از بروز آنها جلوگیری کرد. روش دیگر برای کمک به جلوگیری از انتشار آمونیاک در مدفوع، استفاده از اجزایی مانند عصاره یوکا اسکیگیدرا است که در اتصال آمونیاک نقش دارد. De-Odorase® از یوکا اسکیگیدرا گرفته شده است و نشان داده شده است که اوره خون و یونهای آمونیوم خون را کاهش می دهد، تجزیه بیش از حد نیتروژن را کاهش می دهد و باعث اتصال آمونیاک می شود، بنابراین به جای اینکه به عنوان گاز آزاد شود، در کود باقی می ماند. هنگامی که از زمان قرارگیری پرندگان تا زمان خروج پرندگان در انبار از خوراک استفاده می شود، می تواند آزاد سازی آمونیاک در هوا را کنترل کند.
  2. مدیریت کود هنگامی که در انبار قرار دارد: می توان از مواد اسیدی کننده برای کاهش PH بستر (زیر 7.5-8.5 معمول آن) استفاده کرد، که به کاهش فعالیت میکروب های تجزیه کننده مواد مغذی در بدن کمک می کند. کود برای آزاد سازی آمونیاک. استراتژی دیگر می تواند استفاده از جاذب های بو و رطوبت در بستر یا کود باشد. این جاذب ها که معمولاً پایه آنها رس است، عمل می کنند تا فعالیت میکروبی را کند کرده و یا میزان رطوبت بستر را کاهش دهند. همچنین می توان از De-Odorase® به عنوان اسپری کود و برای کنترل آمونیاک آزاد شده و کاهش بوی آن استفاده کرد. همچنین ممکن است مهارکننده های آنزیمی میکروبی و اوره آز وجود داشته باشد که می تواند برای جلوگیری از عملکرد میکروب ها و آنزیم های موجود در کود که به آزاد سازی آمونیاک کمک می کنند، استفاده شود.

با این حال، همه این استراتژی ها می توانند تحت تأثیر تجمع کود، رطوبت بستر و کود، نوع پرنده، دمای انبار، چالش های بیماری یا ترکیبی از این عوامل قرار بگیرند.

نتیجه اینکه انتشار آمونیاک مرغداری از کود دامی و گاز آمونیاک در انبار موضوعات پیچیده ای در صنعت طیور است، اما با ترکیبی از تهویه مناسب، مدیریت انبار مناسب و استراتژی برای کاهش تشکیل گاز آمونیاک، می توان با موفقیت در هر زمان از این مسئله عبور کرد.

منبع: alltech.com

فهرست